Ekim

Dökülen yapraklarda ilhamı buluyorum. Bana ömrün herhangi bir mevsim kadar kısa ve geçici olduğunu hatırlatıyor. Bu hatırlatma beynimin kıvrımlarında şiddetli bir dalgalanma yaratsa da günlük işlerime kaldığım yerden devam ediyorum. Sıradan. Basit. Bazen kitap okumaktan bile aciz günlük hayatımdan bahsediyorum. Hayallerimi not ettiğim defterimin kapanmayacak hale gelmesi bile beni alakadar etmiyor olacak ki satir aralarına bir yerlere şu notu da iliştiriveriyorum 'gelecek sonbaharda hiç yapmadığın bir şey yap'  Zira 'Neden şimdi yapmıyorum?' sorusu aklımın ucundan bile geçmiyor. Ekimdeyiz üstelik. Sonbaharın içini en çok döktüğü, hüznün damarlarımızda en çok dolaştığı aydayız. Bunlar da beni alakadar etmiyor sanırım. Yastığa başımı koyduğum zaman yarin şunları bunları yapacağım diyorum lakin o gün yapmadıklarıma da üzülmeyi  bırakalı çok oldu. Kendi oluşturduğum kısır döngümün bir numaralı kahramanı benim ne de olsa. Uyurum, uyanırım ve yine uyurum. Arada bu döngüye hizmet etmekten sıkıldığım da olmuyor değil tabii ki.İşte o sıkılma hissinin geldiği o anda hemen bir şeyler yaparsam yaparım yapmazsam kalır. Üstte görmüş olduğunuz fotoğraf da öyle bir ANımın'ın eseridir.